Νάρκη

Νάρκη
Του άλγους δοκιμές - Κωνσταντίνος Καβάφης

Wednesday, May 1, 2019

«Ο Ντοστογιέφσκι είναι και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο»


Ιωσήφ Ιωσηφίδης: «Ο Ντοστογιέφσκι είναι και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο»
Κώστας Ζήσης

Γεννημένος στη Νάουσα, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και πτυχιούχος Φιλολογίας, ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης είναι από τους ηθοποιούς εκείνους που ήδη έχουν αφήσει το δικό τους προσωπικό στίγμα στο χώρο του θεάτρου και έχει πετύχει την αναγνώριση  αποκλειστικά μέσα από τη δουλειά του και την τέχνη του. Η πληθωρική παρουσία του (η οποία δεν είναι μόνο σωματική)  και η αεικίνητη σκηνική του δράση, καταφέρνει και επιβάλλεται στη θεατρική αίθουσα κατακτώντας το κοινό.

Έχει συνεργαστεί με πλειάδα σπουδαίων σκηνοθετών, και τον έχουμε δει να ερμηνεύει μεγάλους ρόλους . Το βιογραφικό του είναι πλούσιο με συμμετοχές σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Με τη σύζυγό του, τη Σοφία Καραγιάννη σκηνοθέτη με εξαιρετικά δείγματα δουλειάς, έχουν ιδρύσει τη θεατρική ομάδα GAFF, με την οποία φέτος καταπιάνονται με το εμβληματικό έργο του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι «Ο παίκτης»

Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης μας μίλησε για το θέατρο, τους ρόλους του, την Σοφία -σύντροφο και σκηνοθέτη του, και βέβαια για τον «Παίχτη»  και την αναμέτρησή του με αυτόν τον ρόλο.

Πώς γεννήθηκε ο ηθοποιός Ιωσήφ Ιωσηφίδης; 
Υπήρξαν στιγμές που μετανιώσατε για αυτήν την επιλογή και κάποιες άλλες που δικαιωθήκατε πανηγυρικά για αυτήν; Ο ηθοποιός γεννήθηκε στη Νάουσα παρακολουθώντας τις παραστάσεις που έπαιζε ο πατέρας μου στη θεατρική ομάδα του ‘Ζαφειράκη’, ιστορικού συλλόγου της Νάουσας. Όλη εκείνη η παρέα ερασιτεχνών με έκανε να αγαπήσω το θέατρο. Όταν μετά πρωτοέπαιξα στο 3ο Γυμνάσιο την πρώτη μου παράσταση με χτύπησε ο έρωτας για το σανίδι κατακούτελα. Μπορεί να είχα δύσκολες στιγμές, το θέατρο θέλει γερό στομάχι, αλλά δεν έχω μετανιώσει καθόλου και ας γκρινιάζω καμιά φορά. Δικαιώνομαι κάθε φορά που έρχεται ένας θεατής, μου σφίγγει το χέρι και μου λέει ότι αυτό που είδε τον άγγιξε, τον επηρέασε, τον συγκίνησε.

Από τον Αίαντα στον Διγενή Ακρίτα και τώρα ο Παίκτης. Έχετε μια αγάπη στις θρυλικές μορφές του θεάτρου; 
Όλοι αυτοί οι ρόλοι έχουν τρωτά σημεία, μεγάλα πάθη, αγγίζουν τα όρια και τιμωρούνται όταν τα ξεπερνούν. Αυτά τα στοιχεία είναι πρόκληση για έναν ηθοποιό.  Γι’αυτό αγαπάς τέτοιους ρόλους και είσαι χαρούμενος όταν σου δίνεται η ευκαιρία να τους παίξεις.

Γιατί Ντοστογιέφσκι σήμερα το 2019; 
Γιατί ο Ντοστογιέφσκι είναι και για σήμερα και για αύριο και για μεθαύριο. Μεγάλος, θαυμάσιος, κλασικός. Ο μεγαλύτερος κατά τη γνώμη μου.

Μέσα από ποια στοιχεία επικοινωνεί και ακουμπάει η παράσταση στο σήμερα; 
Η τύχη και η αναμέτρηση του ανθρώπου με αυτή υπήρχε και θα υπάρχει πάντα στη ζωή μας. Ο έρωτας είναι καθημερινά δίπλα μας και μας κλείνει το μάτι. Αυτά τα δύο,τύχη και έρωτας, κινούν τα νήματα του έργου, και είναι αναγνωρίσιμα και πολύ οικεία στον θεατή. Η πλοκή το δύο αυτών στοιχείων κάνει το έργο κατά τη γνώμη μου αριστούργημα.

Δώστε μας λίγο το περίγραμμα του ήρωά σας. Έχετε εντοπίσει χαρακτηριστικά κοινά σημεία σας ή και θεμελιώδεις διαφορές σας με αυτόν; 
Ο Αλεξέι Ιβάνοβιτς είναι ένας φτωχός Ρώσος ουτσίτελ, παιδαγωγός δηλαδή που πασχίζει να ανέλθει οικονομικά και κοινωνικά για να μπορέσει να φτάσει το άφταστο γιαυτόν όνειρο που λέγεται Πωλίνα Αλεξάντροβνα. Είναι ένα ανθρωπάκι που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα καθόλου ευνοϊκό γι αυτόν περιβάλλον. Μόνος σύμμαχός του, η ρουλέτα. Η ρουλέτα όμως δεν μπορεί να είναι ποτέ πιστός σύμμαχος κάποιου. Δηκτικός, εριστικός, με χιούμορ, με ξεσπάσματα απέναντι σε ό,τι τον καταπιέζει, άγεται και φέρεται από τον έρωτα και το παιχνίδι. Μια μεγάλη διαφορά που έχω με τον ήρωα είναι ότι ποτέ δεν έχω ασχοληθεί με τυχερά παιχνίδια. Μια μεγάλη ομοιότητα είναι ότι ο έρωτας με έχει παρασύρει στο παρελθόν στην ίδια δίνη, όπως τον Αλεξέι.

Έρωτας και τζόγος. Ποιο είναι το πλέον καταστροφικό; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Πως είναι αλήθεια να σε σκηνοθετεί η γυναίκα που έχεις επιλέξει να μοιραστείς τη ζωή σου; επηρεάζει η επαγγελματική συνεργασία τον οικογενειακό βίο ή και το ανάποδο; 
Το μόνο που επηρεάζει είναι ότι πρέπει να βρούμε κάποιον να έχει τη φροντίδα του μικρού και συνήθως το βάρος πέφτει στη γιαγιά, τη μητέρα μου. Όσο για τις εντάσεις και τα καβγαδάκια ούτως ή άλλως σε ένα γάμο ‘επιβάλλονται’. Το θετικό είναι ότι υπάρχει τεράστια εμπιστοσύνη και σεβασμός. Γι’αυτό δουλεύουμε και τόσα χρόνια μαζί, με πολύ θετικά νομίζω αποτελέσματα, αν κρίνω από την ανταπόκριση που έχει η δουλειά μας.

Τρεις λέξεις μόνο που χαρακτηρίζουν την παράστασή σας. Έρωτας, τύχη, αλαζονεία



η συνέντευξη αλιεύθηκε από εδώ:

https://tetragwno.gr/prosopa/iosif-iosifidis-o-ntostogiefski-einai-kai-gia-simera-kai-gia-ayrio-kai-gia-methayrio

Γιώργος Κοζίας - Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ


Γιώργος Κοζίας 
Ο άνθρωπος του πλήθους

 Κόσμος πηγαινοέρχεται. Άλλοι επιστρέφουν.
Οι ξεχασμένοι ετοιμάζονται να ταξιδέψουν.
Περιπλανιέται ο άνθρωπος του πλήθους
του Edgar Allan Poe, κάνοντας πότε-πότε
τράκα ένα τσιγαράκι.

Οι αστοί  -πεντάρα τσακιστή δεν δίνουν-
απολαμβάνουν βολεμένοι ψάρια καπνιστά
και τα χρυσά αυγά τους.

Ξένος κόσμος αφιλόξενος, ο μέγας Λήθαργος.

*«41ος Παράλληλος, εκδόσεις Στιγμή, 2012

Γιάννης Μ. Στρατούλιας: «Χίλιες ανάσες», Iωάννα Καρυστιάνη.

Ιωάννα Καρυστιάνη: "Χίλιες ανάσες", ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα
Γράφει ο  Γιάννης Στρατούλιας
εκδ. Καστανιώτη, 2018, σελ. 320

Το νέο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάνη «Χίλιες ανάσες» είναι  ένα πολυπρόσωπο, πολυφωνικό, πολυεπίπεδο μυθιστόρημα που επιδέχεται πολλές αναγνώσεις ανάλογα με τις κυρίαρχες προσλαμβάνουσες του αναγνώστη. Η πλοκή του εκτυλίσσεται τα τελευταία σαράντα δύο χρόνια της μεταπολίτευσης, περίοδο που η Ιωάννα Καρυστιάνη γνωρίζει καλά αφού την έχει ζήσει ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο.

Διαβάζοντας  το μυθιστόρημα  ακούς ένα πλήθος φωνών∙ άλλοτε χαμηλόφωνα άλλοτε δυνατά σε διαπερνά μια πολλαπλότητα νοημάτων. Μετέχεις σε μια διαδικασία εικονοποίησης μέσω των λέξεων. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της λογοτεχνικής γραφής της Καρυστιάνη, ποτισμένης στην προφορικότητα, η εικονοποιητική της δύναμη. Αν το προτελευταίο βιβλίο της, «Το Φαράγγι», είναι μια εικονοποία  της φύσης, της κρητικής φύσης και της βίας – εμφανέστατο στην περιγραφή του ναυαγίου, οι «Χίλιες Ανάσες»  είναι η εικονοποιία της λεπτομέρειας∙ της λεπτομέρειας των ανθρώπινων καταστάσεων και των πραγμάτων.

Στο βιβλίο συνυπάρχουν πολλά πρόσωπα, ζώντα και πεθαμένα.  Είναι το είδος εκείνων των ανθρώπων που η συγγραφέας επιλέγει για ήρωες στα περισσότερα μυθιστορήματά της. Άνθρωποι καθημερινοί, ταπεινοί∙ όχι ταπεινωμένοι. Την ενδιαφέρουν τα πλάσματα «που βαδίζουν στα μέσα σκοτάδια, διαβάζουν τα άγραφα και μιλούν τα ανείπωτα». Ολόκληρος ο άνθρωπος στην υλική και άυλη  υπόσταση του∙ ο άνθρωπος   που ακούει, βλέπει, αγγίζει, οσφραίνεται, γεύεται, αναρωτιέται, σκέπτεται, αποφασίζει.

Όσα συγκροτούν την πλοκή του βιβλίου διαδραματίζονται σε ένα μικρό φανταστικό νησί κάπου στο Αιγαίο με το όνομα Κουκούτσι. Όχι κοντά, ούτε μακριά από τα σημεία που τα τελευταία χρόνια έχουν λάβει χώρα  οι μεγάλες προσφυγικές ροές. Άλλωστε, τα φανταστικά πράγματα δεν υπόκεινται στη λογική του αντικειμενικού χώρου.

Όλα αρχίζουν όταν ένας ντόπιος ψαράς  ανασύρει με τα δίχτυα του ένα ημιαποσαρθρωμένο, από την παραμονή του στη θάλασσα, ανδρικό πτώμα  στις 17/11/2015.  Γύρω από αυτό το πτώμα, σαν σε ομόκεντρους κύκλους, κινούνται τα πρόσωπα του μυθιστορήματος. Η Πηγή Βογιατζή, μηχανικός αυτοκινήτων, παράδοξο επάγγελμα για μια γυναίκα, που θα αναγνωρίσει στο ανασυρμένο  πτώμα, το σώμα του άνδρα της Στέλιου που έχει ανεξήγητα χαθεί από τις 27/8/2015. Μια αναγνώριση που λίγο μετά θα της γίνει βάσανο, καθώς αρχίζει να έχει αμφιβολίες για την ορθότητα της.

Μαζί της, περισσότερο νοερά, η κόρη της Αμαλία που ζει στην Αθήνα και επισκέπτεται αραιά και που το μικρό νησί. Οι δύο παιδικές φίλες της Πηγής, η Πόπη Χράπη μεταφράστρια σε σοβαρή κρίση ηλικίας που μοιράζεται τη ζωή της ανάμεσα σε Αθήνα και Κουκούτσι και η Πέπη Μειντάνη, χωρίς σπουδές, άτεκνη  χήρα μετά από ένα άσχημο γάμο, αμετακίνητη κάτοικος του μικρού νησιού. Λάτρης του κινηματογράφου εμμονικά παρακολουθεί ταινίες στο DVD δεδομένου ότι στο νησί δεν υπάρχει κινηματογραφική αίθουσα. Είναι νομίζω σαφής η πρόθεση της συγγραφέως να δηλώσει τη δική της αγάπη στην έβδομη τέχνη. Έχει υπογράψει άλλωστε πολλά σενάρια που έγιναν ταινίες από το σκηνοθέτη σύζυγο της Παντελή Βούλγαρη.

Σε λίγο μεγαλύτερη ακτίνα γύρω από τις παραπάνω τέσσερις γυναίκες, οι δύο παιδικοί φίλοι του Στέλιου, παλιοί συμμαθητές του, Ηλίας και Ισίδωρος, με τα μεγάλα όνειρα της νιότης τους τσακισμένα στην ηλικία των 58 ετών, αυτοί που 40 χρόνια πριν ήσαν «τα τρία παλικάρια, χαριτωμένοι, τετραπέρατοι καβάλα στο καλάμι των 18 ετών».



Στην πλοκή του μυθιστορήματος συναντάμε επίσης τον Μάνο Λουκάκη κρητικό στην καταγωγή εγκατεστημένο στη Σάμο, αρωγός και προστάτης των προσφύγων ο υπερφυσικός Μάνος. Η Αμαλία τον γνώρισε στην πλατεία Συντάγματος στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων και στη συνέχεια έγιναν ερωτικό ζευγάρι. Ο Θοδωρής Βιογιατζής αρχιτέκτονας , πρώτος εξάδελφος του Στέλιου, τώρα στα 65 του «τυλιγμένος πια την κάπα της πικρής σοφίας, το σάβανο κάθε εξέγερσης». Νέος είχε ενεργή πολιτική δράση, βασανίστηκε στα χρόνια της χούντας.

Μαζί με όλους τους παραπάνω, οι εγγλέζες τρελογιατρίνες συνταξιούχες ψυχαναλύτριες που ως αναχωρήτριες επέλεξαν το Κουκούτσι για να ζήσουν ένα μέρος από το λυκόφως της ζωής τους. Τον κύκλο των προσώπων του μυθιστορήματος κλείνει ο Μακεδόνας υπαστυνόμος Ιορδάνης Χατζηζαμάνης.

Η Ιωάννα Καρυστιάνη, χωρίς να φλυαρεί,  άλλοτε ακραία ρεαλιστική, άλλοτε κυνική κάποιες φορές ειρωνική, λυρικοποιητική κάποιες άλλες, ανατέμνει τον ψυχισμό των ηρώων της. Οι λέξεις της γίνονται σκαπτικά εργαλεία και διεισδύει στην ψυχική ενδοχώρα των ηρώων αγγίζοντας τις ματαιώσεις τους, τις ενοχές τους, τις ιαματικές εμμονές τους, τα πένθη, τις όποιες ζωντανές ακόμα ελπίδες τους, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα κοιτάσματα ανθρωπιάς. Ούτε από τις ατομικές ιστορίες ούτε από τη συλλογική ιστορία, όπως παρατίθενται στο βιβλίο, απουσιάζουν κρίκοι. Όλα καθορισμένα από την ιστορική τους αιτιότητα ακόμη και όταν τα γιατί μένουν αναπάντητα.  Μακριά από την Καρυστιάνη ο ιστορικός σχετικισμός, αυτή η σύγχρονη εκδοχή της ιστορίας που βολεύει τον τρέχοντα βάρβαρο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Εκδοχή που υιοθετούν ακόμα και οι συντηρητικοί κύκλοι που ανέκαθεν λάτρευαν την παράδοση και υμνούσαν την ιστορία μέχρι την θεοποίησή της.

Εκτός από το θάνατο του Στέλιου που σκιάζει τους πρωταγωνιστές και όλο το νησί, ένας άλλος θάνατος, 40 χρόνια πριν, ρίχνει στο παρόν τη βαριά σκιά του. Πρόκειται για το τραγικό τέλος της Νίνας, μια 18χρονης όμορφης κοπέλας, που σκοτώθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες στον Φουντωτό Βράχο του νησιού. Μαζί της ήσαν οι τρεις 18χρονοι τότε φίλοι – ο Στέλιος, ο Ηλίας,  ο Ισίδωρος – ερωτευμένοι και οι τρεις  μαζί της. Ο τραγικός θάνατος της Νίνας σημάδεψε τη μετέπειτα ζωή και των τριών.

Η Καρυστιάνη συνδέοντας τους δύο αυτούς θανάτους διαμορφώνει έναν αφηγηματικό χρόνο που κινείται από το σήμερα στο παρελθόν και αντίστροφα. Στη διαδρομή αυτού του χρόνου ο αναγνώστης συναντά τα μεγάλα πολιτικά κοινωνικά γεγονότα των τελευταίων  δεκαετιών της ελληνικής  ιστορίας.  Γίνονται αναφορές σε σημαντικές κοινωνικές αλλαγές που σημειώθηκαν ολιγόλογα και εύστοχα. Γράφει χαρακτηριστικά «είχε αναρωτηθεί μερικές φορές έτσι στο γενικό πως οι άνθρωποι κάνουν στα αλήθεια ό, τι επιθυμούν, πόσοι ιεραρχούν σωστά τις επιθυμίες τους μήπως δεν επιθυμούν κάτι πολύ ώστε να αξίζει να το παλέψουν, μήπως δεν ξέρουν καν να επιθυμούν» (σελ. 95). Προβληματισμοί που παραπέμπουν στη σύγχρονη  μετα-λακανική σκέψη που μιλά για τη νέα ψυχική οικονομία της μετανεωτερικότητας.

Το προσφυγικό ζήτημα επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε  διαπερνά το βιβλίο. Σε αυτό εμπλέκει άμεσα τα δύο νεότερα πρόσωπα του μυθιστορήματος,την Αμαλία και τον Μάνο.

Οι «Χίλιες Ανάσες» πέραν του να θεωρηθούν  ένα κοινωνικό μυθιστόρημα, μπορούν να διαβαστούν επίσης και ως μία πολιτική αλληγορία. Μια αλληγορία που ξεκινά με μια νότα μελαγχολίας όσο αφορά την Αριστερά, αλλά στην εξέλιξή της και προς το τέλος αναδίδει  αισιοδοξία. Μια αισιοδοξία που απορρέει από  την πίστη της Καρυστιάνη στη νέα γενιά που μάχεται, ερωτεύεται, παλεύει και κυρίως γνωρίζει. Από «Το Φαράγγι»  ήδη έχει επισημαίνει  «οι μεγάλοι χαλάσαμε τους δρόμους, παλιώσαμε και παλιώσανε με εμάς και οι δρόμοι που πατήσαμε, οι νέοι πρέπει να ανοίξουν καινούργιους» (  σ. 263).  Δεν νομίζω  ότι τυχαία στην τελευταία σελίδα του βιβλίου η συγγραφέας κάνει την Αμαλία κάτοχο μιας βασικής για τη μυθοπλασία γνώσης. Μόνον σε αυτή δίνεται και μέσω αυτής συμβολικά στη νέα γενιά∙ τη γενιά,  που μέσα από την ιστορική γνώση και τις χίλιες ανάσες κουράγιου και ανάκτησης δυνάμεων που χρειάζονται, μπορεί να φτιάξει έναν κόσμο καλύτερο όπου  «όλοι οι άνθρωποι θα είναι περιζήτητοι».


* O Γιάννης  Μ. Στρατούλιας είναι ψυχίατρος και έχει εκδώσει  τρεις ποιητικές συλλογές. Υπό έκδοση βρίσκεται η τέταρτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Φιλόξενο σώμα» από τις εκδόσεις Κέδρος.

το άρθρο αλιεύθηκε από εδώ:
https://www.fractalart.gr/xilies-anases-karystiani/

"Βρέχει στη φτωχογειτονιά" (Θεοδωράκης, Λειβαδίτης, Μπιθικώτσης)


Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου

Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου

Οι συμφορές αμέτρητες
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαριά
σαν της βροχής τις στάλες



μεταφορτώθηκε από το χρήστη
Spairos 21
Published on Jul 27, 2009
Category
People & Blogs




μεταφορτώθηκε από το χρήστη
Hellenic Music
Published on Dec 13, 2015
Category
Music
Music in this video


Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Συνοικία το όνειρο
Συνοικία το όνειρο (αφίσα).jpg
Επετειακή αφίσα της ταινίας για τα 50 χρόνια της.
Σκηνοθεσία:  Αλέκος Αλεξανδράκης
Παραγωγή:  Ελληνική Παραγωγή
Σενάριο:  Τάσος Λειβαδίτης
Κώστας Κοτζιάς
Πρωταγωνιστές:  Αλέκος Αλεξανδράκης
Μάνος Κατράκης
Αλίκη Γεωργούλη
Μουσική:  Μίκης Θεοδωράκης
Τραγούδι:  Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Φωτογραφία:  Δήμος Σακελλαρίου
Μοντάζ;  Αντώνης Δημητράς
Σκηνογραφία:  Τάσος Ζωγράφος
Διανομή:  New Star
Πρώτη προβολή;  16 Οκτωβρίου 1961 (Ελλάδα)
Διάρκεια;  95΄
Προέλευση:  Ελλάδα


Το Συνοικία το όνειρο είναι ελληνική δραματική ταινία του 1961. Τη σκηνοθεσία την υπέγραψε ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Το σενάριο γράφτηκε από τον Τάσο Λειβαδίτη και τον Κώστα Κοτζιά. Πρωταγωνιστούν οι Αλέκος Αλεξανδράκης, Μάνος Κατράκης και Αλίκη Γεωργούλη. Θεωρείται ότι αποτελεί μία από τις πρώτες νεορεαλιστικές ταινίες στην Ελλάδα.

Η ταινία αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με την εξουσία της εποχής τόσο κατά τα γυρίσματα όσο και όταν άρχισε να προβάλλεται. Αρχικά απαγορεύθηκε η προβολή της από την Υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα καθώς εκείνα τα χρόνια η κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθούσε να ανορθώσει την ελληνική οικονομία και να κάνει ελκυστική τη χώρα στους ξένους τουρίστες και επενδυτές και η ταινία εμπόδιζε το έργο της, καθώς οι σκηνές φτώχειας και εξαθλίωσης που περιείχε κινδύνευαν να τους αποθαρρύνουν. Ύστερα όμως από διαμαρτυρίες του τύπου επιτράπηκε η προβολή μιας λογοκριμένης εκδοχής της και μόνο στα αστικά κέντρα. Λόγω των υψηλών χρεών του Αλεξανδράκη, πούλησε τα δικαιώματα της ταινίας στους αδελφούς Κουρουνιώτη.

“Την πλήρωσα πάρα πολύ οικονομικά αυτή την ταινία... Ό,τι είχα μαζέψει από τις ταινίες που έκανα τα 'βαλα για να κάνω αυτή την ταινία, γιατί ήθελα να πω αυτά τα πράγματα... Τελικά έγινε αυτή η ταινία, και ύστερα από καιρό που δεν την επιτρέπανε να παιχτεί την επιτρέψανε πετσοκομμένη” σχολίασε ο Αλέκος Αλεξανδράκης σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ και στο δημοσιογράφο Άρη Σκιαδόπουλο το 1996.

Αλέκος Παναγούλης: ποιήματα ενός δολοφονηθέντος μάρτυρα


μεταφορτώθηκε από το χρήστη
Αναστασία Βούλγαρη
Published on Apr 19, 2010
Category
Music

Ἀλέκος Παναγούλης - Ποιήματα
Ἀλέξανδρος Παναγούλης 
(1939 - Πρωτομαγιά 1976): 
πολιτικός ἀπό τήν Ἀθήνα, ἀγωνιστής 
κατά τῆς δικτατορίας 1967-1974.

Ἀγωνίες

Αὔριο Φῶς
Στὴν Ἑλλάδα σήμερα
Ὑπόσχεση
Ἀγωνίες
Ἂν χτυπήσουν τὴν πόρτα, μὴν ἀνοίξεις.
Ὅσο καὶ νὰ χτυποῦν.
Πρέπει νὰ πιστέψουν πὼς τὸ σπίτι
εἶναι ἀδειανό.
Δὲν θὰ τὴ σπάσουν. Μὴ φοβᾶσαι.
Ἂν τὴ σπάσουν,
θὰ ξέρουμε πὼς μᾶς πρόδωσαν.
Οὔτε κ᾿ ἐγὼ τὸ πιστεύω.
Ναί, θὰ πυροβολήσω ἂν μποῦνε.
Ἐσὺ δοκίμασε νὰ φύγεις.
θὰ μπορέσεις.
Γιὰ μᾶς θἆναι. Τόση ὥρα
τριγυρίζουν τὸ σπίτι.
Κύταξε ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλο παραθύρι.
Μὰ πρόσεχε.
Ναί, βλέπω. Χτυπᾶνε ἀπέναντι.
Μίλα σιγότερα.
Ἀκοῦς; Φασαρία; Τί νὰ γίνεται;
Κάποιον πιάσανε. Εἶναι γέρος.
Τὸν χτυπᾶνε τὰ σκυλιά.
Ἄτιμοι.
Πόσους θὰ πιάσετε; θὰ μείνουν
ὅσοι χρειάζονται καὶ περσότεροι.
θὰ μείνουν καὶ δὲν θὰ σταυρώσουν
τὰ χέρια.


Αὔριο Φῶς

Γέλια ζωῆς
Χαρὲς μακρυνές
Σκέψεις ἀγάπης
Στιγμὲς φωτεινές

Ἐλπίδες θρεμμένες
Πίστης δουλειά
Μνήμες κρυμμένες
Πόνου Φωτιά

Λεύτερη σκέψη
Δοῦλο κορμί
Θλιμμένη ὄψη
Χαρούμενη ὁρμὴ

Τέτοιο σημάδι
Ἀγώνα ἀδελφός
Τώρα σκοτάδι
Αὔριο φῶς


Στὴν Ἑλλάδα σήμερα
(Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης)

Σβησμένη φλόγα, ποὺ πάντα καίει
Σκέπασμα τάφου χωρὶς νεκρούς.
Μάτια κλαμένα ποὺ κοιτᾶνε
Σκέψεις κρυμμένες σὲ 
Προσκαλοῦν.

Πίστη κι ἐλπίδα χαροπαλεύουν
Πνεῦμα κι ἀλήθεια στὶς φυλακές.
Ἅγιες προσπάθειες ναυαγισμένες
Φωνὲς ἀνθρώπων σὲ προσκαλοῦν.

Σπόρος ὀργῆς πέφτει στὸ χῶμα
Μήνυμα πάλης τρέφει φτερά
Σπίθα φεγγίζει μέσ᾿ στὸ σκοτάδι
Νέοι ἀγῶνες σὲ προσκαλοῦν.


Ὑπόσχεση

(γραμμένη στὴν ἀπομόνωση στὸ Μπογιάτι, 
τὸν Φλεβάρη τοῦ 1972. «Γράφτηκε 
-σημειώνει ὁ ποιητὴς Ἀλέκος Παναγούλης- 
ὄχι γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὰ δάκρυα 
ποὺ ὁ πόνος καὶ ἡ ὀργὴ ἀνέβαζαν στὰ μάτια, 
μὰ γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει μιὰ ἀπόφαση. 
Ἁπλοϊκὰ γραμμένο ἴσως, μὰ εἶναι ἕνας ὅρκος»
Τὰ ποιήματα - ἐκδόσεις Παπαζήση).

Τὰ δάκρυα ποὺ στὰ μάτια μας
θὰ δεῖτε ν᾿ ἀναβρύζουν
ποτὲ μὴν τὰ πιστέψετε
ἀπελπισιᾶς σημάδια.

Ὑπόσχεση εἶναι μοναχὰ
γι᾿ Ἀγώνα ὑπόσχεση».


τα ποιήματα αλιεύθηκαν από εδώ:

Γιάννης Ρίτσος: Πώς η "Περσεφόνη" θα επιστρέψει στους ροδώνες του Μάη;

Image result for Ρίτσος φωτογραφίεςΓ. Ρίτσος: γιατί η "Περσεφόνη" μιλά για το θάνατο που ρίζωσε στις ζωές μας;

Δεκέμβριος 1965 – Δεκέμβριος 1975: Σε μία μακρά περίοδο ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων, ο ποιητής της «Ρωμιοσύνης» παρακολουθεί ξανά τη χώρα του να βυθίζεται σε καινούργιες επικίνδυνες περιπέτειες.
Αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα διηθίζει ο δημιουργός της 4ης διάστασης, όταν συνθέτει τον εμβληματικό μονόλογο της «Περσεφόνης». Σε μία διαλεκτική προσέγγιση της ιστορίας, ο Ρίτσος αναδομεί και ανασυνθέτει τα συστατικά του μύθου, ανάγοντάς τα σε μία 4η, άχρονη και άυλη διάσταση, κατά την οποία τα δραματικά υποκείμενα - οι πρωταγωνιστές, με άλλα λόγια, της ιστορίας, καθώς και οι «ήρωες» της καθημερινότητας - συνθέτουν τη συλλογική και προσωπική τους μυθολογία, ως περσόνες που υποδύονται ρόλους συμβολικούς, και κατ’ επέκταση, διαχρονικούς.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ποιητής, ιχνηλατώντας τον αναδομημένο μύθο της αρπαγής της Περσεφόνης, μέσα από την «ατελείωτη, κουραστική διαδρομή τού χρόνου», καταφέρνει να αναδείξει τα μυθολογικά μοτίβα, στη σφαίρα του καθολικού.
Το τοπίο των υπερρεαλιστικών περιγραφών και των πολυδαίδαλων συνειρμών, ο αφαιρετικός λόγος, ο κώδικας του υποσυνείδητου που ενσαρκώνεται στις αλληγορίες της αυτόματης γραφής, ο ελεύθερος στίχος, η χαλαρή νοηματική σύνδεση, καθώς και τα κρυπτικά σύμβολα, συνιστούν σπάνιες πραγματώσεις της υπερραλιστικής γραφής. 
Αν πάραυτα, προσπελάσουμε νοηματικά το ποίημα, η μοναδική βεβαιότητα που δεσπόζει στον «κάτω κόσμο», στο βασίλειο της λήθης δηλαδή, είναι η σιωπή ενός απέραντου νεκροταφείου ονείρων, όπου ακόμη και αυτή η θάλασσα με τις «εναλλασσόμενες διαθέσεις της λαμποκοπάει μαρμαρωμένη», βουβή και ακύμαντη. Εξάλλου, στην «πολιτεία» της απέραντης σιωπής, οι υπήκοοι, απαλλαγμένοι από το «αβάσταχτο φως», παραδίνονται στην τυραννία του σκότους, έχοντας σαν μοναδική παρηγοριά να μουρμουρίζουν στα μνημόσυνα των ονείρων τους, «διφορούμενα λόγια, παρακλήσεις και ξόρκια».
Προεκτείνοντας αυτήν την αλληλουχία, η Περσεφόνη έρχεται σαν ένας επιπλέον κρίκος, να προστεθεί στην ατελείωτη αλυσίδα της φθοράς. Ανήμπορη να ορίσει την ύπαρξή της, υποσιτίζεται με την ανάμνηση όσων αγάπησε, και ζει με την ψευδαίσθηση ενός διαστροφικού έρωτα. Μετά, όμως, από τη μακρόχρονη ακούσια συνεύρεσή της με τον Άδη, η ψυχή της ενδίδει στην πολιορκία της νύχτας, και βυθίζεται στο σκοτάδι που, τώρα, απλώνεται «ακέραιο, παρηγορητικό, αναμάρτητο».

Σε μία Ελλάδα, που συνθλίβεται αλλεπάλληλα στις συμπληγάδες των καιρών, ο πάντα επίκαιρος Γιάννης Ρίτσος μάς αφυπνίζει μέσα από τη μνήμη της αγαπημένης του Περσεφόνης, ώστε η κόρη της Δήμητρας να απεκδυθεί το ένδυμα του σκότους, και να επιστρέψει επιτέλους, στους εαρινούς αγρούς των αδικαίωτων ονείρων.

Γιάννης Δημογιάννης 

Έντγκαρ Άλαν Πόε: Στιγμιότυπο πλήθους (ανώτερων υπαλλήλων) στο Λονδίνο

Image result for φωτογραφίες Πόε
"Είχαν όλοι φαλακρά κεφάλια, από τα οποία τα δεξιά αυτιά, συνηθισμένα από καιρό να κουβαλάνε την πένα, είχαν την περίεργη συνήθεια να πετάγονται στητά προς τα έξω. Παρατήρησα ότι πάντα έβγαζαν ή διόρθωναν τα καπέλα τους με τα δυο χέρια και φορούσαν ρολόγια με κοντές χρυσές αλυσίδες σε βαρύ και παλιό σχέδιο.
Οι περισσότεροι περαστικοί παρουσίαζαν μία ικανοποιημένη, πολυάσχολη συμπεριφορά κι έμοιαζαν να σκέφτονται μονάχα πώς θ΄ανοίξουν δρόμο μέσα από το πλήθος. Σούφρωναν τα φρύδια και κουνούσαν γρήγορα τα μάτια - όταν σπρώχνονταν από τους συνοδοιπόρους τους, δεν φανέρωναν κανένα σύμπτωμα δυσανασχέτησης, αλλά τακτοποιούσαν τα ρούχα τους και συνέχιζαν βιαστικά.
Άλλοι, που δεν έπαυαν να αποτελούν μία πολυάριθμη κατηγορία, ήταν αεικίνητοι, είχαν ξαναμμένα πρόσωπα και μιλούσαν και χειρονομούσαν προς τον εαυτό τους, λες και ένιωθαν μόνοι λόγω ακριβώς της πυκνότητας που παρουσίαζε η ομήγυρη.
Όταν παρεμποδίζονταν στην πορεία τους, οι άνθρωποι αυτοί έπαυαν ξαφνικά να μουρμουρίζουν, αλλά διπλασίαζαν τις χειρονομίες τους και περίμεναν, μ' ένα αφηρημένο και υπερβολικό χαμόγελο στα χείλη, τη διάβαση των ανθρώπων που τους εμπόδιζαν. Αν κάποιοι τους σκουντούσαν, υποκλίνονταν αφειδώς μπροστά τους κι έδειχναν να κυριεύονται από μία σύγχυση". 
(Έντγκαρ Άλαν Πόε)

το απόσπασμα αλιεύθηκε από την "Πύλη για την Ελληνική γλώσσα και εκπαίδευση"

Ένα Αγγελάκη έφυγε – μιλώντας μαζί της

ΔΙΑΔΡΑΣΗ Ένα Αγγελάκη έφυγε – μιλώντας μαζί της Το ποίημα “Λέει η Πηνελόπη” – γραμμένο από την Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ – το δι...