Η διεθνής έρευνα κατέδειξε ποιες είναι οι δέκα πρασινότερες πόλεις παγκοσμίως. Αυτές που ξεχωρίζουν για την αναλογία της επιφάνειας πρασίνου, που αντιστοιχεί στον κάθε πολίτη. Δέκα λαμπρά παραδείγματα αστικών χώρων, με εξαιρετική πολιτισμική στάθμη – υλική και πνευματική – η οποία όμως συμπορεύεται αρμονικά με το φυσικό περιβάλλον, καθώς και μία οικολογική συνείδηση, που επιτρέπει τη δημιουργία eco-friendly αστικών οικισμών.
Οι 10 πιο πράσινες πόλεις του κόσμου
Η λίστα με τους πιο eco-friendly αστικούς προορισμούς του πλανήτη.
Η βιωσιμότητα φαίνεται να είναι μία από τις πιο δυναμικά ανερχόμενες τάσεις σε κάθε τομέα της ζωής μας. Έτσι, μετά τον κόσμο του ποτού, κάνει δυναμική είσοδο και στο κομμάτι του ταξιδιού, με ολοένα και περισσότερους να λαμβάνουν σοβαρά υπόψιν παράγοντες όπως το wellness, τον eco-friendly χαρακτήρα ενός προορισμού και γενικότερα όλα εκείνα που κάνουν την εμπειρία φιλική προς το περιβάλλον, πριν επιλέξουν την επόμενη εξόρμησή τους.
Η ολλανδική εταιρεία TravelBird δημιούργησε το Green City Index, που αξιολογεί τις πιο πράσινες πόλεις του κόσμου, λαμβάνοντας υπόψιν τα πάρκα και την βλάστηση που διαθέτει εντός μητροπολιτικής περιοχής, την απόσταση από το πλησιέστερο δάσος, από πού αντλεί τις πρώτες ύλες της καθώς και μια σειρά από άλλους περιβαλλοντικούς παράγοντες. 50 πόλεις από κάθε γωνιά του πλανήτη μπήκαν στο μικροσκόπιο, προτού προκύψει η τελική 10άδα, με απώτερο σκοπό να ανοίξει ο διάλογος για το παρόν και το μέλλον του eco-τουρισμού σε σοβαρότερο και ασφαλώς διεθνές επίπεδο.
10. Ρίγα, Λετονία
Το Παρίσι του Βορρά αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη της Βαλτικής. Κάτι που οικολογικά μεταφράζεται σε 113,04 τμ πρασίνου ανά κάτοικο. Εκτός από αυτό, είναι και ένας από τους πιο value for money προορισμούς της Ευρώπης, με ένα θαυμάσιο ιστορικό κέντρο.
9. Αμβούργο, Γερμανία
Το δημοφιλέστερο λιμάνι της Γερμανίας φημίζεται για ένα σωρό πράγματα όπως την συνοικία του Sankt Pauli και όλα όσα την αντιπροσωπεύουν, την ενδιαφέρουσα νυχτερινή ζωή, την μεγάλη λίμνη στην καρδιά του, το Δημαρχείο του κ.α. Τυγχάνει να είναι και μία από τις πιο πράσινες πόλεις της χώρας, με 114 τμ βλάστησης ανά κάτοικο. Μάλιστα, είχε ψηφιστεί ως Πράσινη Πρωτεύουσα της Γηραιάς Ηπείρου, πίσω στο 2011.
8. Βέρνη, Ελβετία
Η πρωτεύουσα της Ελβετίας -ναι, αυτή είναι- συγκαταλέγεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco. Όπως αντιλαμβάνεται κάποιος είναι και μία από τις ακριβότερες πόλεις της Γης για να ζήσει κάποιος. Εκτός αυτών, στην Βέρνη αντιστοιχούν 132 τμ πράσινο ανά κάτοικο.
7. Ρώμη, Ιταλία
Κι όμως η Αιώνια Πόλη ανήκει στην λίστα με τις πιο πράσινες του κόσμου, με 166 τμ/ κάτοικο, με την Villa Borghese να είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για το πώς μπορούν να χωρέσουν τα φυτά στο ιστορικό κέντρο μίας σύγχρονης μητρόπολης.
6. Πράγα, Τσεχία
220 τετραγωνικά μέτρα γεμάτα πράσινο αντιστοιχούν για κάθε έναν από τους κατοίκους της πρωτεύουσας και ενδεχομένως σημαντικότερης πόλης της Τσεχίας. Η Γέφυρα του Καρόλου, η παλιά πόλη Stare Mesto, η περιοχή Malá Strana, το Αστρονομικό Ρολόι και τα υπόλοιπα αξιοθέατα βρίσκονται σε μία από τις πιο eco-friendly πόλεις της Ευρώπης.
5. Σίδνεϊ, Αυστραλία
Αφήνουμε για λίγο την Ευρώπη και μεταφερόμαστε στην άλλη άκρη του πλανήτη. Για κάθε έναν από 5.000.000 κατοίκους υπάρχουν 235 τμ πρασίνου, με πάρκα, άλση και σημεία σχεδόν σε κάθε σημείο, με τους Royal Botanic Gardens να είναι ένα από τα highlights (πίσω ασφαλώς από την περίφημη Όπερα).
4. Γκέτεμποργκ, Σουηδία
Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει εκπρόσωπος της Σουηδίας από μία τέτοια λίστα. Το Γκέτεμποργκ διαθέτει 314 πράσινα τμ ανά άτομο, αξιοσημείωτο αν σκεφτεί κάποιος πως πρόκειται για μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις της Σκανδιναβίας.
3. Μπρατισλάβα, Σλοβακία
Κανείς δεν περίμενε όμως την πρωτεύουσα της Σλοβακίας στην 3η θέση. Κι όμως, διαθέτει 333 τετραγωνικά μέτρα πράσινου ανά κάτοικο. Η Παλιά Πόλη, το Κάστρο, ο Καθεδρικός του Αγίου Μαρτίνου και τα υπόλοιπα αξιοθέατα συναντούν εδώ το Δασικό Πάρκο και αρκετές ακόμη πηγές βλάστησης.
2. Όκλαντ, Νέα Ζηλανδία
Ξανά πίσω στην Ωκεανία και μάλιστα ακόμη πιο μακριά από την Αυστραλία και το Σίδνεϊ. Το εμπορικό λιμάνι της νησιωτικής χώρας που περιβάλλεται από 48 ηφαίστεια, προσφέρει 357 τμ πρασίνου σε κάθε κάτοικο και είναι εξαιρετικά γοητευτικός τουριστικός προορισμός.
1. Ρέικιαβικ, Ισλανδία
Μακριά από όλους τους υπόλοιπους στην Ευρώπη, η Ισλανδία ζει στους δικούς της διαφορετικούς ρυθμούς, κάτι που ισχύει στο 100% και για την πρωτεύουσά της. 411 τμ πρασίνου ανά κάτοικο, φέρνουν δικαιολογημένα το Ρέικιαβικ στην πρώτη θέση αυτής της λίστας.
Google και συγγραφείς – Google και συγγραφείς – pelop.gr
Google και συγγραφείς – pelop.gr
Στην εποχή της ψηφιακής κοσμογονίας, η Google πρωταγωνιστεί ως ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος των διαδικτυακών συχνοτήτων. Οι «Συζητήσεις της Κυριακής», το Κυριακάτικο ένθετο της Πελοποννήσου διερευνά στη βάση μίας πολυπρισματικής προσέγγισης, ποικίλες πτυχές αυτής της διφορούμενης παντοκρατορίας. Και σίγουρα, από το ένθετο αυτό δε θα μπορούσε να μη διερευνηθεί η σχέση: Google και συγγραφείς – pelop.gr
Η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι χρήστες του διαδικτύου έχουν σαφή εικόνα και ακόμη πιο οριοθετημένη αντίληψη σχετικά με το καθεστώς που η Google καθορίζει κατ’ αποκλειστικότητα το πλαίσιο διακίνησης των πνευματικών αγαθών και εν γένει του πνευματικού πολιτισμού. Με άλλα λόγια, ελάχιστοι χρήστες γνωρίζουν πώς ακριβώς αντιμετωπίζει ο απόλυτος διαδικτυακός κυρίαρχος την πνευματική δημιουργία, σε όλες της τις εκφάνσεις. Με ποια κριτήρια, δηλαδή, αντιλαμβάνεται αυτός ο αδιαφιλονίκητος παίχτης τον γραπτό λόγο, ως το μέχρι τώρα αναντικατάστατο μέσο, που ανέκαθεν μεταλαμπάδευε λεκτικά, τα θαυμαστά έργα της Τέχνης, της επιστήμης, της διανόησης, της λογοτεχνίας κ.ο.κ.
Υπ’ αυτή την έννοια, οι περισσότεροι χρήστες αγνοούν σε γενικές γραμμές ποιο είναι το συγκεκριμένο πρότυπο κειμένων και παραγωγής λόγου, που αυτή τη στιγμή προτάσσεται από την Google ως η μοναδική και αδιαπραγμάτευτη φόρμουλα, προκειμένου μία ανάρτηση να έχει κάποιες αμυδρές έστω πιθανότητες να πλασαριστεί στις πρώτες σειρές αναγνωσιμότητας, ώστε να δρέψει τους πολυπόθητους καρπούς της δημοφιλίας. Στόχος που κατά βάθος αποτελεί τον ενδόμυχο πόθο κάθε δημιουργού, που φιλοδοξεί οι καρποί του πνευματικού του μόχθου να διαβαστούν και πρωτίστως να αγαπηθούν.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αυτό που χρειαζόμαστε είναι πρωτίστως να διασαφηνίσουμε και αποκρυσταλλώσουμε αυτό καθαυτό το μοντέλο γραπτού λόγου, που αφενός γίνεται αποδεκτό και αναγνωρίζεται από τη Google ως τέλειο, και παράλληλα να τονίσουμε εμφαντικά το εξής κομβικό σημείο: στις παρούσες συνθήκες, η Google, εκμεταλλευόμενη τα αυτοκρατορικά προνόμια της στη διανομή όλου συνολικά του διαδικτυακού όγκου, κυριολεκτικά ορίζει μονοπωλιακά τις προϋποθέσεις που κάθε ανάρτηση πρέπει να πληροί.
Ή για να το πούμε απλούστερα. Στην εποχή της διαδικτυακής κοσμογονίας και του πνευματικού πλουραλισμού, η Google κόβει και μοιράζει την τράπουλα περίπου σαν να απευθύνεται στους διαχειριστές των ιστοσελίδων, μονογράφοντας εκ των προτέρων τα «σημαδεμένα» χαρτιά.
Πάραυτα, η αλήθεια είναι ολοφάνερη για όσους δεν υποδύονται τους στρουθοκαμήλους. Στο υβριδικό κειμενικό «σύμπαν» της Google, οι συγγραφείς, τα συγγραφικά είδη και εν κατακλείδι τα πάσης φύσεως κείμενα, αντιμετωπίζονται σαν βιομηχανοποιημένα, για να μη πω ομογενοποιημένα προϊόντα. Φαινόμενο πού αναπόδραστα εγκυμονεί μία παγίδα για τη Δημοκρατία και πιο διευρυμένα, τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Που πρακτικά σημαίνει – εμμέσως, πλην σαφώς – πως η Google, οχυρωμένη πίσω από το ακαταμάχητο μονοπώλιό της, προτάσσει μία απαράλλαχτη, κειμενική συνταγή: όλα σας τα κείμενα, δίχως την παραμικρή εξαίρεση, πρέπει να ακολουθούν αδιαμαρτύρητα, τη φόρμα, τα χαρακτηριστικά και τις προϋποθέσεις, που είναι συμβατά ή αναγνωρίζονται αποκλειστικά και μόνο από τον αλγόριθμό μου. Αυτός είναι και ο μοναδικός ρυθμιστής της συγγραφικής σου τύχης…
Αν, επομένως, οι αναρτήσεις και τα κείμενά σου κλειδώνουν επιτυχώς πάνω στις αλγοριθμικές ακολουθίες των δικών μου λειτουργικών προγραμμάτων, τότε ίσως και να έχεις κάποιες αμυδρές ελπίδες προώθησης. Ειδάλλως, παρέμεινε να κάνεις παρέα με τους ανεμόμυλους… Πιστεύοντας πως το ψωριάρικο άλογό σου μπορεί να επιβιώσει τρέχοντας δίπλα σε φεράρι!
Η επίσκεψη ήταν μία και μοναδική. Και σίγουρα, ο τίτλος «ο Φρόιντ στην Ακρόπολη» ήταν για τις αρχές του 20ου αιώνα, μία κορυφαία είδηση. Εξάλλου, το προσκύνημα στον ιερό βράχο είχε μία ψυχαναλυτική εξήγηση…
Η άνοδος στην Ακρόπολη στο μυαλό του Φρόυντ ήταν η επιβεβαίωση ότι είχε ξεπεράσει τον πατέρα του, κάτι που ένας γιος δεν επιτρεπόταν να κάνει.
Οι δυο τους ήταν προηγουμένως διακοπές στην Ιταλία και σκόπευαν έτσι κι αλλιώς να έρθουν στην χώρα μας, με την διαφορά ότι ο πρώτος τους σταθμός, σχεδίαζαν να είναι η Κέρκυρα. Άλλαξαν όμως τα σχέδια τους, όταν κάποιος φίλος του Αλέξανδρου, τους υπέδειξε ως καταλληλότερο προορισμό την Αθήνα, λόγω του καύσωνα που είχε η Κέρκυρα τότε, αλλά και των πολύ βολικών δρομολογιών της εταιρείας Lloyd.
Η άφιξη στην Αθήνα
Έφτασαν λοιπόν στην Αθήνα, κατέλυσαν στο δωμάτιο 31 του ξενοδοχείου «Αθηνά», κι αφού ο Φρόυντ έβαλε το καλύτερο του πουκάμισο, επισκέφτηκαν το Θησείο, ήπιαν καφέ κι ανέβηκαν στην Ακρόπολη. Έμειναν εκεί για 2 ώρες και την επόμενη μέρα ξαναπήγαν και ξόδεψαν όλο σχεδόν τον χρόνο τους εκεί. Η βροχή τους έκανε να καταφύγουν στο υπόστεγο του Μουσείου, το οποίο όμως ήταν κλειστό κι έτσι έμειναν να θαυμάζουν την θέα της πόλης από ψηλά.
Φωτογραφίες από αυτό το ταξίδι, δεν σώζονται. Σώζονται όμως επιστολικά δελτάρια που ο Φρόυντ έστειλε στην γυναίκα του, την Μάρθα. Έτσι, γνωρίζουμε πως μετά την Αθήνα, τα δύο αδέρφια πήγαν με το τρένο στην Κόρινθο, την πόλη της παιδικής ηλικίας του Οιδίποδα, κι ακολούθως επισκέφτηκαν την Πάτρα, απ’ όπου κι αναχώρησαν στις 10 το βράδυ, της 6ης Σεπτεμβρίου, με προορισμό την Τεργέστη.
Για τον Φρόυντ αυτές οι ώρες στην Ακρόπολη, ήταν εξαιρετικά σημαντικές και τις θυμόταν ως το θάνατό του, επειδή έπαθε κάτι εκεί που ο ίδιος ονόμασε «σύγχυση της μνήμης» και το περιέγραψε εκτενώς σε γράμμα που έστειλε στον φίλο του Romain Rolllan. Ήταν σαν να μην πίστευε ότι το μνημείο αυτό, για το οποίο τόσα είχε μάθει και διαβάσει, υπήρχε όντως.
«Ανάμνηση μιας Διαταραχής στην Ακρόπολη»
Αναστατωμένος από αυτή την εμπειρία, ο Φρόυντ δεν κατάφερε να την αναλύσει ικανοποιητικά παρά μόνο 32 χρόνια μετά το συμβάν, το 1936. Τη χρονιά αυτή έγραψε γράμμα στον Ρομέν Ρολάν με τίτλο «Ανάμνηση μιας Διαταραχής στην Ακρόπολη», όπου προσπαθεί να αυτο-αναλύσει εκείνο που του συνέβη το 1904 επάνω στον ιερό βράχο. Ο Φρόυντ είχε αρχίσει να αλληλογραφεί με τον Γάλλο φίλο του από το 1923. Το «ωκεάνιο» συναίσθημα του Ρολάν το βρίσκουμε στις πρώτες γραμμές του Έργου του Φρόυντ «Πολιτισμός Πηγή Δυστυχίας».
Στο γράμμα του προς τον Ρολάν ο Φρόυντ αυτο-αναλύεται και αναφέρει το ταξίδι στην Αθήνα σαν αντικείμενο επιθυμίας ανάμικτης με ενοχή. Η επιθυμία πηγαίνει πίσω στην αρχή της παιδικής ηλικίας, όταν ο Φρόυντ είχε ταξιδιωτικά όνειρα, εκφράζοντας την επιθυμία να ξεφύγει από την οικογενειακή ατμόσφαιρα, τους περιορισμούς και την φτώχεια που έζησε στη νιότη του.
Από την άλλη μεριά, υπήρχε και ενοχή, αφού η επίσκεψη στην Αθήνα σήμαινε ότι ο Φρόυντ είχε ξεπεράσει τον πατέρα του, που ήταν πολύ φτωχός για να ταξιδέψει, και αμόρφωτος για να έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για αυτά τα μέρη. Η άνοδος στην Ακρόπολη στο μυαλό του Φρόυντ ήταν η επιβεβαίωση ότι είχε ξεπεράσει τον πατέρα του, κάτι που ένας γιος δεν επιτρεπόταν να κάνει.
Γράφει ο Φρόυντ στην επιστολή του στον Ρομάν Ρολάν:
Αμφέβαλα αν θα έβλεπα ποτέ την Αθήνα με τα ίδια μου τα μάτια. Το να πάω τόσο μακριά, «να κάνω τον δικό μου δρόμο, μου φαινόταν εκτός κάθε δυνατότητας. Αυτό το αίσθημα ήταν συνδεδεμένο με την οικονομική δυσπραγία και τις φτωχές συνθήκες ζωής μας όταν ήμουν νέος. Και σίγουρα, τα όνειρά μου για ταξίδια εξέφραζαν επίσης το πάθος να αποδράσω από την οικογενειακή ατμόσφαιρα, αυτό το ίδιο πάθος που ωθεί τόσους εφήβους να φεύγουν από το σπίτι. Είχα καταλάβει από καιρό ότι ένα μέρος της επιθυμίας μου να ταξιδέψω οφειλόταν σε αυτή την επιθυμία να έχω ελεύθερη ζωή, με άλλα λόγια στην δυσαρέσκειά μου από την οικογένεια. Όταν κάποιος βλέπει την θάλασσα για πρώτη φορά, όταν διασχίζει τον ωκεανό, πόλεις και πραγματικά τοπία που τα ονειρευόταν από καιρό ως μακρινά και απροσπέλαστα, νιώθει σαν ήρωας που έκανε απίστευτα κατορθώματα.
Θα μπορούσα εκείνη τη μέρα στην Ακρόπολη να είχα πει στον αδελφό μου: «Θυμάσαι που όταν ήμαστε μικροί, περπατούσαμε κάθε μέρα στους ίδιους δρόμους για να πάμε στο σχολείο, και πως κάθε Κυριακή πηγαίναμε στο Πράτερ ή εκδρομή σε ένα μέρος που ξέραμε πολύ καλά; Και τώρα, είμαστε στην Αθήνα, επάνω στην Ακρόπολη! Μα την αλήθεια, διαβήκαμε μεγάλη απόσταση!…
Ψυχαναλυτικές παραδοχές
Πρέπει να παραδεχθώ ότι ένα αίσθημα ενοχής μένει συνδεδεμένο με την απόλαυση όταν κάποιος πετυχαίνει τους στόχους του: Ενυπάρχει εδώ κάτι άδικο και απαγορευμένο. Αυτό εξηγείται από την κριτική του παιδιού προς τον πατέρα … όλα συμβαίνουν λες και το πρωταρχικό στοιχείο στην επιτυχία είναι να πας πιο μακριά από τον πατέρα σου, και ταυτόχρονα σαν να ήταν πάντα απαγορευμένο να τον ξεπεράσεις.
…Ο πατέρας μας ήταν έμπορας, δεν είχε κάνει λυκειακές σπουδές, η Αθήνα δεν σήμαινε πολλά πράγματα για εκείνον. Έτσι, αυτό που μας εμπόδιζε να απολαύσουμε το ταξίδι μας ήταν ένα αίσθημα λύπησης.
Εκεί, στον ιερό βράχο της Ακρόπολης, ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ψυχής, το λεγόμενο «Οιδιπόδειο σύμπλεγμα», αποκαλυπτόταν ήδη από το 1904 στον γιο που επρόκειτο να γίνει πατέρας της ψυχανάλυσης…
Ο Φρόυντ ήταν λάτρης του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και άριστος γνώστης της αρχαίας ελληνικής γλώσσας -δεν ήταν άλλωστε τυχαίο που το γνωστό σύνδρομο το ονόμασε «οιδιπόδειο». Το μοναδικό του αυτό ταξίδι στην Ελλάδα αναλύεται στο βιβλίο του Ernest Jones, Σίγκμουντ Φρόυντ. Η ζωή και το έργο του.
Τον Αύγουστο του 1904, ο Φρόυντ, συνοδευόμενος για μια φορά ακόμη από τον Αλέξανδρο (τον αδερφό του), ξεκίνησε για την Ελλάδα. Το πρωί της 30ης Αυγούστου σαλπάρησαν για το Μπρίντεζι, ταξίδι είκοσι τεσσάρων ωρών. Μεταξύ των επιβατών ήταν και ο καθηγητής Dorpfeld, βοηθός του περίφημου αρχαιολόγου Σλήμαν. Ο Φρόυντ κοίταζε με δέος τον άνθρωπο που είχε βοηθήσει στην ανακάλυψη της Τροίας, αλλά ήταν υπερβολικά ντροπαλός για να τον πλησιάσει. Την επόμενη μέρα έμειναν τρεις ώρες στην Κέρκυρα που ο Φρόυντ παρομοίωσε με την Ραγούσα. Είχε καιρό να επισκεφτεί τα δυο παλιά βενετσιάνικα φρούρια εκεί. Το πλοίο έπιασε στην Πάτρα το επόμενο πρωί, συνέχισε για τον Πειραιά και το μεσημέρι 3 Σεπτεμβρίου ήσαν στην Αθήνα. Η πρώτη εντύπωσή του από το Θησείο, μια εντύπωση αλησμόνητη και απερίγραπτη.
Το επόμενο πρωί πέρασαν δύο ώρες στην Ακρόπολη, επίσκεψη για την οποία ο Φρόυντ είχε προετοιμαστεί φορώντας το καλύτερο πουκάμισό του. Γράφοντας στους δικούς του ανέφερε ότι η εμπειρία του εκεί ξεπέρασε ό,τι είχε δει ποτέ του ή μπορούσε να φανταστεί, και όταν θυμηθούμε τον πλούτο των κλασικών γνώσεων με τον οποίο ήταν εφοδιασμένο το πνεύμα του από τα παιδικά του χρόνια και δώθε, καθώς και την ευαισθησία του απέναντι στην ομορφιά, μπορούμε να καταλάβουμε πολύ καλά τι σήμαιναν γι’ αυτόν οι εντυπώσεις.
Το κεχριμπαρένιο φως
Πάνω από είκοσι χρόνια αργότερα είπε πως οι κολόνες στο χρώμα του κεχριμπαριού της Ακρόπολης ήταν τα ωραιότερα πράγματα που είχε δει στη ζωή του. Καθώς στεκόταν εκεί είχε μια περίεργη ψυχολογική εμπειρία που ανέλυσε πολλά χρόνια αργότερα σε ένα γράμμα του στον Ρομαίν Ρολάν. Ήταν μια παράξενη άρνηση να πιστέψει στην πραγματικότητα αυτού που βρισκόταν μπροστά στα μάτια του και έφερε σε αμηχανία τον αδελφό του ρωτώντας τον αν ήταν αλήθεια ότι βρίσκονταν πραγματικά στην Ακρόπολη.
Στη λεπτή ανάλυση που δημοσίευσε αργότερα, ο Φρόυντ ανήγαγε την προέλευση αυτής της αίσθησης δυσπιστίας στο γεγονός ότι στα φτωχά παιδικά του χρόνια θα θεωρούσε απίθανη την ιδέα να είναι κάποτε σε θέση να επισκεφτεί ένα τόσο υπέροχο μέρος, κι αυτό με τη σειρά του συνδεόταν με την απαγορευμένη επιθυμία να ξεπεράσει σε επιτεύγματα τον πατέρα του. Συνέκρινε τον μηχανισμό που βρίσκεται επί τω έργω μ’ εκείνον που λειτουργεί στους ανθρώπους που δεν μπορούν να υποφέρουν την επιτυχία.
Αρχαία και Νέα
Με την ευκαιρία αυτή ο Φρόυντ αναγκάστηκε να μάθει πόσο διαφορετικά ήσαν τα αρχαία από τα νέα ελληνικά. Είχε τέτοια εξοικείωση με τα πρώτα, που στα νιάτα του είχε γράψει το ημερολόγιό του στα ελληνικά, αλλά τώρα καθοδηγώντας τον αμαξά του να τον πάει στο ξενοδοχείο Αθηνά απέτυχε, παρ’ όλες τις παραλλαγές στην προφορά, να γίνει κατανοητός και δεν του έμενε πια παρά να γράψει ταπεινωμένος τη λέξη.
Ο απόπλους
Ο Φρόυντ πέρασε και την επόμενη μέρα στην Ακρόπολη. Έφυγαν από την Αθήνα στις 6 Σεπτεμβρίου, πήραν το τραίνο για την Κόρινθο και στη συνέχεια κατά μήκος του Κορινθιακού κόλπου έφθασαν στην Πάτρα όπου βρήκαν το καράβι που σαλπάριζε στις δέκα εκείνο το βράδυ. Έπειτα πίσω στην πατρίδα μέσω Τεργέστης.
Εικόνα σπάνια κι όμως αληθινή. Η είδηση εξηγεί πώς οι κάτοικοι πρασινίζουν το Παρίσι.
Μία ομολογουμένως δυναμική συμμετοχή των κατοίκων της πόλης του Φωτός, σε μία μαζική προσπάθεια να πολλαπλασιαστεί η συνολική επιφάνεια του πρασίνου, σε μία έτσι κι αλλιώς πράσινη μεγαλούπολη. Μία μεθοδευμένη προσπάθεια που ήδη γίνεται μαζικά αποδεκτή, δίνοντας έτσι ένα αφοπλιστικό παράδειγμα οικολογίας και ακτιβιστικής δράσης.
Παρά το γεγονός ότι το Παρίσι θεωρείται μία από τις πλέον πράσινες πρωτεύουσες του κόσμου και της Ευρώπης, εντούτοις οι κάτοικοι και οι αρχές δε σταματούν να βρίσκουν ευφάνταστες πρωτοβουλίες, προκειμένου να κάνουν ακόμη πιο φιλική προς το περιβάλλον την πόλη τους. Η πρόσφατη φάση οικολογικής ευαισθητοποίησης αφορά μία οικολογική καμπάνια. Σε αυτήν ανταποκρίθηκαν μαζικά οι Παριζιάνοι και σχετιζόταν με τη μέγιστη δυνατή καλλιέργεια του οικοδομήσιμου χώρου των κατοικιών τους. Στόχος να τοποθετήσουν στο χώρο του σπιτιού, αλλά και της εργασίας τους, πάσης φύσεως φυτά – καλλωπιστικά, μέχρι και λαχανικά. Εν συνεχεία, μάλιστα, αποφάσισαν να αξιοποιήσουν ποικιλοτρόπως, τους καρπούς των σπιτικών κήπων τους. Είτε στην κουζίνα τους, είτε και για να τα πουλήσουν, αν βέβαια η παραγωγή τους το επιτρέπει.
Ο πράσινος νόμος και η πρόκληση
Πιο συγκεκριμένα, το Παρίσι πέρασε ένα νέο νόμο ο οποίος επιτρέπει σε οποιονδήποτε να φυτέψει έναν αστικό κήπο εντός των ορίων της πόλης. Μετά τη λήψη της σχετικής άδειας, οι επίδοξοι κηπουροί μπορούν να καλλιεργήσουν τα φυτά τους παντού. Σε τοίχους, στο έδαφος, στις στέγες των σπιτιών, κάτω από τα δέντρα, πάνω σε φράχτες, παντού.
Μπορούν να καλλιεργήσουν επίσης πράσινο μπροστά από τα σπίτια ή τα γραφεία τους. Μπορούν βέβαια να φυτέψουν λουλούδια, λαχανικά αλλά και φρούτα.
Μέσα από αυτή την υπέροχη πρωτοβουλία, η δήμαρχος του Παρισιού Αν Ινταλγκό στοχεύει στη δημιουργία 100 στρεμμάτων «ζωντανών τοίχων» και «πράσινων» στεγών μέχρι το 2020. Και από όλα αυτά, τε το ένα τρίτο του πρασίνου να είναι αφιερωμένο στη γεωργία.
Μέσα από αυτόν τον νόμο, οι ντόπιοι ενθαρρύνονται να γίνουν «κηπουροί του Παρισιού» χρησιμοποιώντας αειφόρες μεθόδους,. Να καλλιεργήσουν όμως αποφεύγοντας τα φυτοφάρμακα και προωθώντας τη βιοποικιλότητα στην πόλη.
Οι ενδιαφερόμενοι θα υπογράψουν μια «συμφωνία αναβλάστησης» και θα δεσμευτούν ότι θα φροντίσουν για τη συντήρηση των κήπων τους. Με την προϋπόθεση πως θα είναι σε αρμονία με την αισθητική της πόλης. Οι άδειες που θα δοθούν θα είναι τριετείς, με την προοπτική ανανέωσης.
Το όμορφο αυτής της πρωτοβουλίας είναι ότι οι κάτοικοι μπορούν να φυτέψουν ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη, ενώ ο δήμος θα τους βοηθήσει συνεισφέροντας με σπόρους και φυτόχωμα.
Και ενώ από την πλευρά του ο δήμος θα δώσει κάποιες ιδέες στους κατοίκους, οι εμπνευστές της ιδέας ελπίζουν ότι η φαντασία των κατοίκων θα… οργιάσει.
Το αποτέλεσμα της δράσης, το μήνυμα και το παράδειγμα
Το αποτέλεσμα είναι ήδη εντυπωσιακό. Και αυτό γιατί συμβάλλει στην περαιτέρω αναβάθμιση της ποιότητας ζωής σε ένα πολυπληθές αστικό κέντρο, προς όφελος πρώτα των ιδίων των κατοίκων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Παριζιάνοι καταφέρνουν πολλά. Αφενός να πολλαπλασιάσουν την πράσινη επιφάνεια της πρωτεύουσάς τους, μετατρέποντάς την σε οικολογικό πρότυπο. Αφετέρου να αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής για τους ίδιους, τις οικογένειες και τα παιδιά τους προφανώς.
Πρόκειται σαφώς για ένα αξιοπρόσεχτο παράδειγμα οικολογικής συνείδησης και ευαισθητοποίησης. Ένα παράδειγμα που αγγίζει όλα τα ταξικά και κοινωνικά στρώματα. Και αξίζει να επισημανθεί πως όλα τα στρώματα ανταποκρίνονται έκτοτε ένθερμα σε αυτή τη νέα οικολογική μόδα.
